अग्ला र भाँचिएका फुटपाथ, आराम गर्ने ठाउँको अभाव, सार्वजनिक शौचालयको कमी र भीडभाडयुक्त सार्वजनिक यातायात। यी समस्याले धेरै ज्येष्ठ नागरिकलाई घरबाट निस्कनै हिच्किचाउने बनाएका छन्।
सहर योजनामा सहज फुटपाथ, छायादार बस्ने ठाउँ, पर्याप्त प्रकाश र सवारी साधनमा प्राथमिकताका सिट जस्ता साना कुरा समेट्न ठूलो लगानी चाहिँदैन। चाहिन्छ त केवल संवेदनशीलता।
जुन सहरमा बुढाबुढी सुरक्षित र सम्मानपूर्वक हिँड्न सक्छन्, त्यो सहर बालबालिका, अपाङ्गता भएका व्यक्ति र सबैका लागि राम्रो हुन्छ। ज्येष्ठ नागरिकमैत्री सहर भनेको अन्ततः सबैमैत्री सहर हो।
